Σπίτι: Η οικογένεια του Μ. Πολίτη είχε το σπίτι μαζί με το εμπορικό κατάστημα που πουλούσε παπούτσια στον κεντρικό εμπορικό δρόμο της Μάκρης .
Επαγγέλματα: Υποδηματοποιός και έμπορος στη Μάκρη, βυρσοδέψης, αγρότης και μεταλλωρύχος στην Ελλάδα.
Εξορισμοί:. Ο παππούς ο Μιχάλης είχε φύγει απ’ τη Μ. Ασία πριν το διωγμό του ’22 . Δραπέτευσε απ’ το τουρκικό στρατόπεδο όπου ήταν (τάγματα εργασίας) ντυμένος γριά και πέρασε απέναντι.
1922 : Ο διωγμός του 22 τον βρήκε στον Πειραιά, κι από κει στα μέρη της Αμφίκλειας όπου καταπιάστηκε με τη βυρσοδεψία και το εμπόριο δερμάτων. Εκεί θα παντρευτεί την πρώτη του γυναίκα, τη Μαρία και μετά το θάνατό της, τη γιαγιά τη Δέσποινα στην Παναγία Λοκρίδας.
Προσφυγική Εγκατάσταση: Από εκεί θα πάει απέναντι στη Β. Εύβοια, αφού πληροφορηθεί ότι έχουν εγκατασταθεί Μακρινοί πατριώτες του. Στην Κρύα Βρύση θα του δοθεί κλήρος, χωράφια και θα κάνει τέσσερα παιδιά απ’ τα οποία θα ζήσουν τα δύο. Βλέποντας ότι δεν μπορεί να επιβιώσει, θα φύγει για λίγο στην Περσία κι όταν επιστρέψει θα δουλέψει ως μεταλλωρύχος στα μεταλλεία του Μποδοσάκη στην περιοχή Κάκαβος. Εκεί θα μείνει με την οικογένειά του περίπου δύο χρόνια. Όμως μετά από ένα βαρύ κρυολόγημα θ’ αρρωστήσει και θα πεθάνει από πνευμονία. Η γιαγιά Δέσποινα μαζί με τα δύο εναπομείναντα παιδιά της θα επιστρέψει στην Κρύα Βρύση. Αργότερα θα εγκατασταθούν στον συνοικισμό της Κηρίνθου μαζί με τους υπόλοιπους Μακρινολιβισιανούς, 40 περίπου οικογένειες και 13 οικογένειες απ’ την Πάλια, τα Μούγλα και το Καραϊδίνι.
3.ΑΞΙΟΜΝΗΜΟΝΕΥΤΑ
Ο παππούς Μιχάλης ήταν άντρας δυνατός, έξυπνος και κοσμοπολίτης. Πολύ ευγενικός και κοινωνικά καλλιεργημένος. Του άρεσε το καλό κρασί, η παρέα και η καλοπέραση. Έπαιζε βιολί και με τους φίλους του Γιώργο και Δημήτρη πήγαιναν σε γάμους και σε πανηγύρια. Δυστυχώς πέθανε νωρίς χωρίς να μπορέσει να χαρεί την οικογένειά του.